یک هفته. چهار بیننده.
چهار حقیقت متفاوت.

مهدی همهٔ یادداشت‌های خودش را کامل می‌بیند، و آینه‌ای که از آن‌ها ساخته شده. از دیگران هیچ نمی‌بیند — نه یادداشتشان، نه صفحاتشان، نه آنچه دربارهٔ او گفته‌اند.

نازنین هفتهٔ خودش را می‌بیند، به‌علاوهٔ همان یک اختلافی که خودش طرفِ آن است. اختلاف اول به دو نفرِ درگیر می‌رسد، نه جای دیگر — تا فرصت داشته باشند پیش از آنکه به مدیریت گفته شود نتوانستند، خودشان حلش کنند.

امیر سازوکار را می‌بیند: گراف، شمارشِ استقلال، و اینکه سیستم به چه پرسش‌هایی پاسخ نمی‌دهد. دیدنِ چگونگیِ تصمیم، همان دیدنِ حرفِ آدم‌ها نیست.

مدیرعامل تنها چیزی را می‌بیند که سه نفرِ مستقل و بی‌هماهنگی گزارش کرده‌اند، با نام‌هایی که به کارکرد تبدیل شده و یادداشت‌های خام که حذف شده‌اند. چهار یافته از هشت یافتهٔ این صفحه هرگز به او نمی‌رسد — نه چون اختیار ندارد، چون روایتِ یک‌نفره شاهد نیست.